«Νεκρώσατε» καί «Ἀποθέσθαι»
Δημοσιεύθηκε 12 Μαρτίου 2026
Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή πού διανύουμε αὐτήν τήν περιόδο μᾶς δίδει ἕνα ἄριστο πνευματικό ἐρέθισμα νά διεγείρουμε πρῶτα τούς ἑαυτούς μας σέ ἄσκηση καί σέ πνευματικό ἀγῶνα καί στή συνέχεια νά καλέσουμε ὡς κληρικοί καί διάκονοι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τούς πιστούς νά εἰσέλθουν μέ προθυμία καί ἔνθεο ζῆλο στό “στάδιο τῶν ἀρετῶν ”.
Θέτουμε ὡς βάση πάντα τό ἀφυπνιστικό καί πάντοτε ἐπίκαιρο σάλπισμα τῆς Γραφῆς πού μᾶς καλεῖ σέ πνευματική ἐγρήγορση (βλ. Πρός Ρωμαίους ιγ΄, 11, Πρός Ἐφεσίους ε΄, 14).
Μέ τούς λόγους αὐτούς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς καλεῖ νά ἐγερθοῦμε καί νά ἀνανήψουμε ἀπό τόν πνευματικό λήθαργο.
Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός καλεῖ τούς μαθητές Του σέ ἐγρήγορσι γιά νά μήν περιπέσουν σέ κατάστασι πνευματικοῦ ὕπνου καί νεκρώσεως τῆς ψυχῆς τους μέ τούς λόγους Του : “Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς, καὶ αἰφνίδιος ἐφ' ὑμᾶς ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη” (Λουκᾶ κα΄, 34).
Ἔτσι, συνάγεται, ὅτι οἱ ψυχές μας περιέρχονται σέ κατάστασι πνευματικοῦ λήθαργου, ἀδιαφορίας, ἀναισθησίας καί πνευματικῆς πορώσεως :
α) Ὅταν ζοῦμε σέ κραιπάλη καί μέθη. Αὐτό σημαίνει, ὅτι ἡ ἐπικίνδυνη αὐτή κατάστασι τῆς πνευματικῆς ναρκώσεως εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀχαλίνωτης ἐπιθυμίας πρός ἀπόλαυσι τῶν ἡδονῶν καί τῶν τέρψεων ἀπό τά πάθη τῆς ἁμαρτίας.
β) Ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες. Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἐπισήμανση αὐτή τοῦ Κυρίου μας πού ἐξισώνει ὡς πρός τίς συνέπειες στή πνευματική ζωή μας τήν ἀπόλαυσι τῶν ἡδονῶν ἀπό τά πάθη τῆς ἁμαρτίας μέ τήν ζάλη πού προκαλοῦν οἱ βιοτικές μέριμνες.
Τό ἐγερτήριο σάλπισμα τῆς Ἐκκλησίας ἀφορᾶ ὄχι μόνον σ’ αὐτές τίς ἡμέρες τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ἀλλά σ’ ὁλόκληρη τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου.
Γιά νά ἀνανήψει πνευματικά ὁ ἄνθρωπος καί νά ἀποτινάξει τήν νάρκωσι τῆς ψυχῆς του πρέπει νά νεκρώση τήν δύναμη τῆς ἁμαρτίας, μέ τήν ὁποία γεννιέται καί τήν ὁποία φέρει καί θά ἐνεργῆ στή ζωή του μέχρι τοῦ θανάτου του πρόκειται γιά τήν συνέπεια τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Αὐτή τήν ἰσχυρή ροπή, φορά πρός τήν ἁμαρτία ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἕτερο νόμο (Πρός Ρωμαίους ζ΄ 23).
Ἰδού πώς περιγράφει αὐτή τήν πνευματική κατάστασι ὁ θεηγόρος Ἀπόστολος :
«Συνεπώς, η πείρα δείχνει ότι, ενώ εγώ θέλω να κάνω το καλό, οι πράξεις μου δείχνουν πως κάνω το κακό. Ἐσωτερικά συμφωνώ και χαίρομαι με όσα λέει ο νόμος του Θεού. Διαπιστώνω όμως πως η πράξη μου ακολουθεί έναν άλλο νόμο, που αντιστρατεύεται το νόμο με τον οποίο συμφωνεί η συνείδησή μου: Είναι ο νόμος της αμαρτίας που κυριαρχεί στην ύπαρξή μου και με κάνει αιχμάλωτό της. Τί δυστυχισμένος, αληθινά, που είμαι! Ποιος μπορεί να με λυτρώσει από την ύπαρξη αυτή, που έχει υποταχθεί στο θάνατο; » (Πρός Ρωμαίους ζ΄ 22-24).
Αὐτή φθείρει τήν ψυχή μας κατά τόν θεόπνευστο λόγο του “ τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος ” (Πρός Ρωμαίους στ΄ 23).
Ἡ νέκρωσι τῆς ἁμαρτίας εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο πού ἐνεργεῖται ἀφ’ ἑνός ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅταν συμμετέχουμε συνειδητά καί ἀκατάγνωστα τά ἅγια μυστήρια καί ἀφ’ ἑτέρου συντηρεῖται μέ τόν προσωπικό πνευματικό ἀγῶνα μας.
Αὐτή ἡ νέκρωσι ὀφείλεται μέν στήν σταυρική θυσία καί τήν ἔνδοξη ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ κατά τήν διδασκαλία τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Πρός Ρωμαίους η΄ 3). Βιοῦται δέ ὅταν συμμετέχουμε στήν ζωή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τά ἅγια Μυστήρια. Τότε ἡ ἁμαρτία νεκρώνεται καί ἀπελευθερωνόμαστε ἀπ’ αὐτή.
Ὁ πιστός πού ζεῖ ἐν τόπῳ καί χρόνῳ συγχρόνως ζῆ καί ἐν Χριστῷ ἑνωμένος δηλαδή μέ τόν Χριστό καί δι’ αὐτοῦ μέ τόν Θεό κατά τόν ἀποστολικό λόγο : «Ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ ” (Πρός Κολοσσαεῖς γ΄ 3).
Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή γιά νά συντηρηθεῖ ἀπαιτεῖ συνεχῆ ἀγῶνα γιά τήν νέκρωσι τῆς ἁμαρτίας. Γι’ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὑπενθυμίζει καί προτρέπει συνεχῶς καί ἐπιτακτικῶς : “Νεκρώσατε οὖν τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς” (Πρός Κολοσσαεῖς γ΄ 5), καί “Ἀποθέσθαι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστροφὴν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον» (Πρός Ἐφεσίους δ΄ 22 καί Πρός Κολοσσαεῖς γ΄ 8-10).
Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ ἀγῶνος μας κατά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἡ νέκρωσι τῆς ἁμαρτίας. Γιά νά ἐπιτύχουμε αὐτό τόν σκοπό ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας θέτει στήν διάθεσι μας ὅλα τά μέσα· τήν προσευχή, τήν πνευματική μελέτη καί οἰκοδομή, τήν νηστεία, τήν ἐλεημοσύνη καί ἄλλα.
