« Εἰς τὴν ἐξανάστασιν τῶν νεκρῶν»
“Tοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῷ θανάτῳ αὐτοῦ, εἴ πως καταντήσω εἰς τὴν ἐξανάστασιν τῶν νεκρῶν”
Ἑορτάζοντες εὐφροσύνως καὶ πνευματικῶς ἐναγαλλιώμενοι τὴν ἀνάσταση τοῦ ἐνδόξου Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, μνημονεύουμε τῶν λόγων τοῦ οὐρανοβάμονος ἀποστόλου Παύλου ποὺ κήρυξε τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ σὲ ᾽Ιουδαίους καὶ εἰδωλολάτρες, ποὺ ἔγραψε:
«Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμῶ εἶναι νὰ γνωρίσω τὸν Χριστὸ καὶ τὴν δύναμη τῆς ἀναστάσεώς Του καὶ νὰ μετάσχω στὰ παθήματά Του ἀκολουθώντάς Τον στὸν θάνατο μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ λάβω μέρος στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν» (Πρὸς Φιλιππησίους γ´ 10-11).
Οἱ ἀποστολικοὶ αὐτοὶ λόγοι συνθέτουν μιὰ τριλογία τῆς πασχάλιας ἐμπειρίας.
1. Γνώση τῆς δυνάμεως τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Aὐτὴ ἡ γνώση ἀποκτᾶται μὲ τὴν πίστη στὸν ἀναστάντα Κύριο ᾽Ιησοῦ Χριστό. ᾽Ενῶ ὁ λαὸς ἦταν θεατὴς τοῦ πάθους καὶ τοῦ θανάτου στὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀνάστασή Του τὴν γνώρισαν μόνο ὅσοι «εἶδον καὶ ἐπίστευσαν» (Ἰωάννου κ´ 8), ἐπειδὴ ὁ κόσμος δὲν ἀποδέχθηκε μὲ πίστη τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ ( Ἰωάννου α´ 11.)
Προϋπόθεση γιὰ νὰ γνωρίσει κάθε ἄνθρωπος τὸν ἀναστάντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καὶ νὰ ἀποκτήσει τὴν πείρα τῆς ἀναστάσεως εἶναι νὰ πιστέψει στὴν θεότητά Του καὶ στὴν ἀνάστασή Του.
῾Η σωτηρία χαρίζεται ἀπὸ τὸν Θεό, σ᾽ ὅσους πιστεύουν καὶ ὁμολογοῦν, διακηρύττουν τὴν πίστη τους, ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Κοντά σου εἶναι ὁ λόγος, στὸ στόμα σου καὶ στὴν καρδιά σου. Κι ἐννοεῖ τὸν λόγο τῆς πίστεως ποὺ κηρύττομε. Ἂν ὁμολογήσεις μὲ τὸ στόμα σου πὼς ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Κύριος καὶ πιστέψεις μὲ τὴν καρδιά σου πὼς ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ βρεῖς τὴν σωτηρία» (Πρὸς Ρωμαίους ι´ 8-9).
2. Κοινωνία τῶν παθημάτων.
῾H συμμετοχὴ στὰ παθήματα τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ ἐπιτυγχάνεται ἀκολουθώντας Τον στὸν θάνατο κατὰ τοὺς ἑξῆς τρόπους:
α´. Μὲ τὴ συμμετοχὴ στὰ ἅγια Μυστήρια τῆς ᾽Εκκλησίας μας, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος:
«Μὴ λησμονεῖτε πὼς τὸ βάπτισμα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ σημαίνει συμμετοχὴ στὸν θάνατό Του. Πραγματικὰ τὸ βάπτισμά μας σημαίνει τὴν συμμετο- χὴ στὸν θάνατο καὶ στὴν ταφὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅπως ὁ Θεὸς Πατέρας μὲ τὴν δύναμη ἀνέστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, τὸ ἴδιο κι ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ζήσουμε μιὰ νέα ζωή» (Πρὸς Ρωμαίους στ´ 3-4).
β´. Ζώντας τὴν ζωὴ τῆς ἀναστάσεως ὡς «υἱοὶ τῆς ἀναστάσεως» ( Λουκᾶ κ´ 36) καθὼς διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἔχουν σταυρώσει τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό τους μαζὶ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του» (Πρὸς Γαλάτας ε´ 24.)
Συμμετοχὴ στὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ σημαίνει, ἀγώνας γιὰ νὰ νεκρωθεῖ ἡ δύναμη τῆς ἁμαρτίας ποὺ ἐνεργεῖ μέσα στὸν ἄνθρωπο, στὴν θέλησή του, στὶς ἐπιθυμίες του, στὶς σκέψεις του, στὰ συναισθήματά του. Μὲ τὰ δύο αὐτὰ βιώνεται ἡ κοινωνία τῶν παθημάτων τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ.
3. ᾽Ελπίδα ἀναστάσεως.
Ὡστόσο ζοῦμε ἀκόμη μέσα στόν κόσμο τῆς φθορᾶς καί στήν κοινωνία τῆς πονηρίας, ὃπου κυριαρχοῦν οἱ πνιγηρές ποικίλες μορφές τοῦ θανάτου κι' ἀναζητοῦμε τρόπο νά ἀνασάνουμε, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τίς ὠδῖνες τοῦ θανάτου, πού μᾶς περικυκλώνουν. Χρειαζόμεθα τήν καθαρτική, φωτιστική καί θεωτική Χάρι τοῦ Θεοῦ γιά νά γίνῃ ὁ κόσμος μας, ἡ κοινωνία μας, ἡ ζωή μας, φῶς καί ζωή. Αὐτή μᾶς τήν δίδει ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ μόνη εὐκαιρία καί δυνατότητα πού μᾶς παρέχεται. Ἂς ἀξιοποιήσουμε αὐτή τήν εὐκαιρία γιά νά ζήσουμε στήν ἐλευθερία, πού μᾶς ἐχάρισε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ Ἐκκλησία μας προτρέπει πατρικά ὅλου νά πιστούς νὰ ἑορτάσουν στὴν γῆ, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, Πάσχα Κυρίου καὶ στὸν οὐρανὸ αἰώνια ἀναγεννημένοι καὶ ἀνακαινισμένοι ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μαζὶ μὲ τὸν Νικητὴ Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του.
Ἄς ἑορτάσουμε τό Πάσχα μέ πνευματική χαρά καί ἀγαλλίαση. Ἄς γευθοῦμε τήν πλούσια καί ἄπειρη Χάρι τοῦ Ἀναστάτος Κυρίου καί ἄς τόν καλέσουμε νά εἶναι πάντοτε μαζί μας καί νά φωτίζει τήν ζωή μας.
῾H ᾽Εκκλησία φυτεύει καὶ συντηρεῖ μέσα στὴν ψυχὴ καὶ τὴν ζωὴ τῶν πιστῶν τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως. Πρόκειται γιὰ τὴν δεύτερη ἀνάσταση, ὅπως βεβαιώνει ὁ εὐαγγελιστὴς ᾽Ιωάννης, στὴν ὁποία θὰ συμμετάσχουν ὅσοι πῆραν μέρος στὴν πρώτη ἀνάσταση στοὺς ὁποίους δὲν θὰ ἔχει καμμιὰ ἐξουσία ὁ δεύτερος θάνατος: «Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἀνάσταση. Μακάριοι καί ἅγιοι αὐτοί πού θά πάρουν μέρος στήν πρώτη ἀνάσταση· σ’ αὐτούς ὁ δεύτερος θάνατος δέν ἔχει καμιά ἐξουσία. Αὐτοί θ’ ἀποτελέσουν τό ἱερατεῖο τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί θά βασιλέψουν μαζί Του» (Ἀποκαλύψεως κ΄ 6).
