«περιπατοῦντες ἐν ἀληθείᾳ»
Δημοσιεύθηκε 30 Ἀπριλίου 2026
Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὑπογραμμίζει ἔντονα τό ρόλο τῆς ἀλήθειας στή ζωή τοῦ κάθε πιστοῦ, πού πρέπει νά προσπαθεῖ νά «εἶναι ἐκ τῆς ἀληθείας» (Ἰω. 18,37 1 Ἰω. 3,19 ἀφοῦ μέ τήν πίστη μπόρεσε νά προσεγγίσει μιά γιά πάντα στήν νέα (καινή) ζωή (βλ. Ἰακ. 1,18. Α΄ Πέτρ. 1,22 ἑξ.), ὁ χριστιανός πρέπει νά προσπαθεῖ νά βρίσκεται συνήθως κάτω ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς ἀλήθειας πού παραμένει μέσα του (Ἰω. 2, 4) γιά νά γίνει ἄνθρωπος γεννημένος ἀπό τό Πνεῦμα (Ἰω. 3,5.8)
Μόνο αὐτός πού παραμένει ἔτσι στό Λόγο τοῦ ᾿Ιησοῦ θά φθάσει στό σημεῖο νά γνωρίσει πραγματικά τήν ἀλήθεια καί νά ἐλευθερωθεῖ ἐσωτερικά ἀπό τήν ἁμαρτία χάρη σ΄ αὐτή τήν ἀλήθεια (Ἰω. 8,31 ἑξ.) γιατί ἡ πίστη ἐξαγνίζει (Πράξ. 15, 9) ἑπομένως τό ἴδιο καί ὁ Λόγος τοῦ Χριστοῦ (Ἰω. 15,3). Μᾶς κάνει νά νικοῦμε τόν Πονηρό (Ἰω. Α΄, 2,14). Ὅταν ὁ πιστός ἀφήσει τή σπορά τοῦ λόγου νά «ἐνοικεῖ» ἐνεργητικά ἐντός του, γίνεται ἀναμάρτητος (Ἰω. Α΄, 3, 9) ἐξαγιάζεται μέσα στήν ἀλήθεια (Ἰω. 17,17.19).
Ἔτσι ὁ Εὐαγγελιστής ᾿Ιωάννης βλέπει τήν ἀλήθεια ὡς τήν ἐσωτερική προϋπόθεση τῆς ἠθικῆς ζωῆς. Δίνει στίς παλαιές βιβλικές ἐκφράσεις μιά πληρότητα χριστιανικοῦ νοήματος: «ποιεῖν τὴν ἀλήθειαν» σημαίνει δέχομαι καί κάνω δική μου τήν ἀλήθεια τοῦ ᾿Ιησοῦ (Ἰω. 3,21) ἤ μεταστρέφομαι σ᾽ αὐτόν, ἀναγνωρίζοντας τόν ἑαυτό μου ἁμαρτωλό (Ἰω. Α΄, 1, 6). «Περιπατεῖν ἐν ἀληθείᾳ» (Ἰω. 2, 4· Ἰω. 3, 3 ἑξ.) σημαίνει βαδίζω σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης (Ἰω. 2, 6) κατευθύνομαι στίς πράξεις μου ἀπό τήν ἀλήθεια, ἀπό τήν πίστη. ᾿Αγαπᾶμε τούς ἀδελφούς μας «ἐν ἀληθείᾳ» (Ἰω. Β, 1· Ἰω. 3, 1) σημαίνει ὅτι τούς ἀγαπᾶμε μέ τή δύναμη τῆς ἀλήθειας πού παραμένει μέσα μας (Ἰω. Β, 1 ἑξ. Βλ. Ἰω. 13,18). Ἡ προσκύνησῃ «ἐν Πνεύματι καὶ ᾿Αληθείᾳ» (Ἰω. 4, 23 ἑξ.), εἶναι προσκύνηση πού πηγάζει ἀπό μέσα μας. Εἶναι λατρεία πού τήν ἐμπνέει τό Πνεῦμα καί ἡ ἀλήθεια τοῦ ᾿Ιησοῦ, πού τήν ἐνεργοποιεῖ τό Πνεῦμα τῆς ἀλήθειας σ᾽ ὅσους τό Πνεῦμα ἀναγέννησε.
Ὁ Ἰησοῦς - ᾿Αλήθεια γίνεται ἔτσι ὁ νέος Ναός, ὅπου πρέπει νά τελεῖται ἡ χαρακτηριστική λατρεία τῶν μεσσιανικῶν καιρῶν. ᾿Αφοῦ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὁ ᾿Ιωάννης καλεῖ τούς χριστιανούς νά ἐφαρμόζουν τήν ἀδελφική ἀγάπη. Ἔτσι, γίνονται «συνεργοὶ τῇ ἀληθείᾳ» (Ἰω. Γ, 8), ἀφήνουν πλήρως νά ἐκφραστεῖ στή ζωή τοὺς ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ (Ἰω. Γ, 3,6). Ἡ ἀλήθεια, στή χριστιανική της ἔννοια, δέν εἶναι λοιπὸν ὁ ἁπέραντος χῶρος τοῦ εἶναι, πού θά ἔπρεπε νά κατακτήσουµε µέ µιά προσπάθεια τῆς σκέψεως, εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ἀποκαλυπτικός λόγος τοῦ Πατέρα, πού ὑπάρχει στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φωτίζεται ἀπό τό Πνεῦμα, πού πρέπει νά τόν δεχτοῦμε μέ πίστη, γιά νά µεταμορφώσει τήν ὕπαρξή µας. Ἡ ἀλήθεια λάμπει γιά μᾶς στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὁ μεσίτης καί συνάµα ἡ πληρότητα τῆς ἀποκαλύψεως. Κι αὐτή ἡ ἀλήθεια τῆς σωτηρίας μᾶς ἔχει μεταδοθεῖ αὐθεντικά µέσα ἀπό τά ἱερά βιβλία.
Μένοντας ἐν Χριστῷ, πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί μελετώντας τόν ἅγιο Λόγο Του, μένεις κατά τρόπο ὄμορφο καί σίγουρο στό χῶρο τῆς ἀλήθειας. Ἀλήθεια δέ ὄχι µόνον πίστης καί ὁµολογίας, ἀλλά καί διαγωγῆς καί συναλλαγῆς μέ τούς γύρω σου. Πού ξέρουν ὅτι τό «ναί» σου εἶναι «ναί» καί τό «ὄχι» σου «ὄχι». Πού τούς ἔµαθες, χωρίς βερµπαλιστικά νά τούς διδάξεις, ὅτι «πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας οὐκ ἐστίν» (Α΄ Ἰωάν. 2:21). Πού δέν εἶσαι γι’ αὐτούς - βέβαια καί γιά τόν Θεό - στή φοβερή κατηγορία αὐτῶν πού «τήν ἀγάπη τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο» (Β΄, Θεσ. 2:10). Καί πού, τέλος, ἀνήκεις σέ κείνους πού ὁ Ἰωάννης βρῆκε «περιπατοῦντας ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰωάν. 4, Γ΄ Ἰωάν. 3, 4).
Στή ζωή μας μπορεῖ νά μᾶς ἐγκαταλείψουν πάρα πολλοί καί εἶναι αὐτό βέβαια κακό. Μπορεῖ νά χάσουμε γονεῖς καί ἡ ἀπώλεια τους εἶναι µεγάλη. Μπορεῖ νά κάµουν φτερά οἱ οἰκονοµίες μας καί ἡ φτώχεια νά γίνει δυσβάσταχτη. Μπορεῖ ἡ ἀρτιµέλεια καί ἡ ὑγεία ν’ ἀπομακρυνθοῦν ἀπό ἐμᾶς καί θά ΄ναι τοῦτο ἐπώδυνο γεγονός. Ὅμως, ἄν μᾶς ἔμεινε «τό ἔλεος καί ἡ ἀλήθεια», τότε μᾶς ἔμεινε ἡ ζωή καί ἡ αἰωνιότητα, ἀφοῦ «τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μένει στόν αἰώνα» (Α΄ Παραλ. 16:41). Τότε, µόνο τότε, ἡ πνευματική μας προκοπή θά ΄ναι σύμμετρη˙ διανοητικά καί σωματικά, ἀλλά καί πνευματικά καί κοινωνικά. Τότε, θά βρίσκεις «χάρη ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων».
